Easy Bike Assistant: Legendarne podjazdy: jak Ci pójdzie?

20 najsłynniejszych podjazdów Europy, od Alpe d'Huez i Mont Ventoux po Stelvio i Angliru: dane, profil, krótka historia oraz czas, trudność i plan jedzenia przy Twojej mocy.

• Alpe d'Huez: Najsłynniejszy podjazd Tour de France: 13,8 km ze średnio ok. 8% przez 21 ponumerowanych serpentyn z Bourg-d'Oisans do ośrodka narciarskiego. Najtrudniejsze są pierwsze kilometry.
• Mont Ventoux: „Olbrzym Prowansji”: ponad 21 km z Bédoin, z czego środkowe kilometry w lesie mają średnio ok. 9–10%, a ostatnie 6 km prowadzą przez odsłonięte, kamieniste zbocze, często w silnym wietrze.
• Col du Tourmalet: Najsłynniejsza przełęcz Pirenejów: ok. 19 km od Luz-Saint-Sauveur ze średnio ok. 7,4%, równy i długi wysiłek kończący się na 2115 m n.p.m. Druga popularna strona prowadzi od Sainte-Marie-de-Campan.
• Col du Galibier: Jedna z najwyżej położonych przełęczy Tour de France (2642 m n.p.m.): 18 km od Valloire, łagodnie na początku i coraz trudniej w ostatnich kilometrach, w rozrzedzonym powietrzu.
• Col d'Izoard: Klasyczna strona północna: ok. 19 km z Briançon przez Cervières. Początek ma ok. 6%, potem jest wypłaszczenie i krótki zjazd, a od Le Laus (11. km) droga wspina się serpentynami przez modrzewiowy las, często ok. 8%, z maksimum 11%.
• Col de la Madeleine: Jeden z najdłuższych i najtrudniejszych podjazdów Alp Francuskich: ok. 19 km od La Chambre ze średnio prawie 8%, bez dłuższych wypłaszczeń, do 1993 m n.p.m.
• Col de la Croix de Fer: Bardzo długi, nieregularny podjazd od strony Bourg-d'Oisans: ponad 30 km z krótkim zjazdem w środku i stromymi odcinkami, do 2067 m n.p.m. To trasa słynnego maratonu La Marmotte.
• Col d'Aubisque: Klasyk Pirenejów: ok. 16,5 km od Laruns, najtrudniej między Eaux-Bonnes a Gourette, a na końcu widokowy odcinek do przełęczy na 1709 m n.p.m.
• Col de la Loze: Najnowszy z wielkich podjazdów Touru: ponad 21 km od Brides-les-Bains przez Méribel do 2304 m n.p.m., z górnym odcinkiem na wąskiej drodze bez samochodów, z bardzo nieregularnymi, stromymi ściankami.
• Grand Colombier: Podjazd w paśmie Jury nad doliną Rodanu: ok. 17,5 km od Culoz ze średnio ok. 7%, z bardzo stromymi fragmentami w środku i pięknym widokiem z góry na Alpy i jezioro Bourget.
• Passo dello Stelvio: Najsłynniejsza przełęcz Alp Wschodnich: niemal 25 km stałej wspinaczki przez 48 ponumerowanych serpentyn do 2758 m n.p.m. To długi, równy wysiłek, w którym liczy się tempo, a nie atak.
• Passo del Mortirolo: Krótszy niż alpejskie giganty, ale jeden z najtrudniejszych podjazdów Europy: ponad 12 km ze średnio ok. 10,5% na wąskiej drodze w lesie, bez chwili odpoczynku.
• Monte Zoncolan: Jeden z najbardziej stromych podjazdów zawodowego kolarstwa: ok. 10 km ze średnio prawie 12%, a w środkowej części kilka kilometrów powyżej 15%. Tu decyduje najlżejsze przełożenie.
• Passo di Gavia: Ponad 17 km wąską, wysokogórską drogą do 2621 m n.p.m., z nieoświetlonym tunelem w dolnej części i kilometrami powyżej 10% w środku. Legenda Giro, zwłaszcza w złą pogodę.
• Passo di Giau: Jedna z najtrudniejszych przełęczy Dolomitów: niespełna 10 km ze średnio ponad 9% i 29 serpentynami, bez wypłaszczeń.
• Tre Cime di Lavaredo: Krótki, ale bardzo stromy finał pod słynnymi Trzema Szczytami: po spokojnym początku od Misuriny ostatnie ok. 4 km mają odcinki blisko 20% i kończą się przy schronisku Auronzo.
• Colle delle Finestre: Prawie 19 km w górę ze średnio ok. 9%, z czego ostatnie ok. 8 km to szuter. Dzięki temu Finestre jest jednym z najbardziej wyjątkowych podjazdów Giro. Na szutrze przyda się szersza opona.
• Passo Pordoi: Klasyczna przełęcz Dolomitów i najłagodniejszy podjazd w tym zestawieniu: ok. 9 km ze średnio ok. 7% przez serpentyny pod masywem Sella. Dobry wybór na pierwszy wysokogórski podjazd.
• Alto de l'Angliru: Najbardziej stromy z wielkich podjazdów Vuelty: pierwsza połowa jest umiarkowana, ale ostatnie ok. 6 km mają średnio ok. 13% i ścianki ponad 20%, z Cueña les Cabres (23,6%) ok. 3 km przed szczytem.
• Lagos de Covadonga: Najbardziej znany podjazd Vuelty: ok. 12,5 km ze średnio ok. 7% od sanktuarium w Covadondze do polodowcowych jezior w Picos de Europa.